Wennen aan het Spaanse leven

In het begin was het moeilijk. Heel moeilijk. Om niets te MOETEN. Ik MOET namelijk altijd iets van mezelf, ik denk dat dat voor heel veel mensen herkenbaar is. Lummelen, niksen, niet nuttig bezig zijn …. Dat kwam toch echt niet in mijn woordenboek voor. Dat dit ook gewoon ontspannen is, dat ga ik langzamerhand begrijpen en leren.

Ik voel me niet meer zo schuldig als ik een dag alleen maar wat “rondgelummeld” heb. Boekje lezen, hondjes wandelen, beetje tv kijken en van de zon genieten, ik vond het heel lastig. Want het was tenslotte geen vakantie meer, maar gewoon ons nieuwe leven.

En gek hè, hoe je ook gewoon druk kan zijn met bijna niets. Boodschapjes doen we hier bijna iedere dag. En ja, als je dan rond het middaguur naar het dorp gaat, is het net zo handig en zeker zo gezellig om dan een hapje te eten, in plaats van zelf te koken. Voor het geld hoef je dat hier niet te laten. Voor minder dan een tientje eet je hier een dagmenu van minimaal 3 gangen. Natuurlijk doen we dat niet iedere dag, maar het is wel echt een heerlijk uitje. Zo is boodschappen doen niet erg….

We zijn hier in Spanje ook heel veel tijd kwijt aan regeldingetjes.

Als je hier in Spanje iets geregeld moet zien te krijgen, is persoonlijk contact nog altijd heel erg belangrijk. Hier ga je nog gewoon naar een bank, en hebt een (ontzettend hulpvaardige en aardige) contactpersoon die alle tijd voor je neemt, of je nu een verzekering wil afsluiten of iets wil vragen. Zalig, maar je moet wel voor lief nemen dat je eerst een half uur voor de ingang van de bank moet wachten op je beurt. Hetzelfde geldt voor het postkantoor. Als je geluk hebt, ben je zo aan de beurt, maar er staat ook wel eens een lange rij.

Ook moet je er hier vanuit gaan dat je niet direct iets kan regelen. Want het is het land van de formuliertjes en certificaten. Dus soms moet je een paar keer terug. Online wordt wel steeds belangrijker, maar ook daar moet je engelengeduld hebben. 

Zo moesten wij voor onze zorgverzekering een afspraak maken. Dat kon online. Maar je moet dan wel dagelijks proberen, want ze plannen maar een paar dagen in. Het gevolg was dus dat ik dagenlang aan het proberen was die afspraak te maken … op verschillende tijdstippen. En dan moet het ook nog voor beiden apart, dus je kunt niet 1 afspraak maken voor een echtpaar.

De weg die wij moesten volgen om hier alles geregeld te krijgen was er overigens wel eentje van heel veel stress. In het land van mañana moesten wij alles binnen 60 dagen geregeld hebben. 

Je start hier met het aanvragen van een padron. Dat is de inschrijving bij de gemeente. Maar daarvoor moesten we ons wel eerst uitschrijven in Nederland. Voor die padron moesten we een enorme stapel papieren verzamelen, van kopie paspoort tot trouwboekje … trouwboekje?????? Waar is dat ding, hebben we dat wel? Niet te vinden, dus in NL een uittreksel aangevraagd van de trouwakte.

Maar dat moet je dus doen met je DigiD. Maar dat werkt dus niet vanuit het buitenland. Voordat ik dat aan het verstand had gepeuterd van de Nederlandse ambtenaar van gemeente Lingewaard, waren we weer een paar dagen verder. Want hij begreep maar niet dat het mij niet lukte. Hem lukte het wel gewoon, tja, hij zat dan ook in Nederland….. Maar goed, hij was gelukkig heel hulpvaardig en via een omweg hadden we het uittreksel uiteindelijk via mail gekregen.

NIE nummers (BSN-nummer) hadden we al aangevraagd voordat we ons huis hadden gekocht en ook een bankrekening hadden we hier al. Dus padron uiteindelijk gelukt. Check.

NIE nummers (BSN-nummer) hadden we al aangevraagd voordat we ons huis hadden gekocht en ook een bankrekening hadden we hier al. Dus padron uiteindelijk gelukt. Check.

Carl moest hier ook zijn zelfstandigenstatus (autonoom) aanvragen, omdat hij nog een aantal maanden moet “werken” voordat hij zijn Belgische pensioen krijgt. Bovendien wisten we zeker dat we hier nog wel “iets” wilden blijven doen, want stilzitten was geen optie. 

Ook hier weer een enorme verzameling papieren, ik had 3 mappen gemaakt, eentje voor Carl, eentje voor mezelf en eentje met alle originele, belangrijke formulieren. Hij moest hier ook een digitale handtekening hebben. Hiervoor moest hij wederom naar het gemeentehuis. Afspraak gemaakt, dagen moeten wachten en door alle strenge coronaregels op het gemeentehuis (er was net een 53-jarige baliemedewerker overleden aan corona) moest je buiten wachten, niet te vroeg en niet te laat komen en je eigen pen meenemen….. Maar gelukt!

Dus met de handtekening naar het administratiekantoor, alle papieren ingeleverd en dit moest allemaal weer binnen een paar dagen geregeld zijn, omdat we de week erop een afspraak hadden staan voor onze residentie…..

Een paar uur na de afspraak bij het administratiekantoor werden we gebeld, de digitale handtekening was niet goed, een fout gemaakt bij het gemeentehuis ….. dus weer stress, want er waren nog maar een paar dagen voor de belangrijke afspraak bij het politiebureau in Elda voor de residentiepapieren ……

Al die stress kwam voort uit het feit dat wij de bus en caravan wilden invoeren. Die konden deel uit maken van de inboedel als we binnen 60 dagen alles op Spaans kenteken zouden hebben, dus bij de ITV de importkeuring hadden laten doen. Dat scheelt invoerrechten en veel belasting. Dus wel een belangrijk punt om alles snel af te handelen. Bovendien konden we de bus alleen invoeren in de huidige staat (met trekhaak, sidebars, hokken, ventilatie etc.) als we resident waren (dan mag je de auto invoeren in de staat waarin hij zich bevindt). Lukt dat niet, moet ALLES eraf en moet de bus in de staat waarin hij af fabriek was, worden ingevoerd. Dat wilden we absoluut niet (want dan moeten de trekhaak e.d er weer bij alle volgende keuringen afgemonteerd worden (gek land) dus haast was geboden.

De afspraak op het politiebureau vond ik zelf echt heel spannend. Twee autoritaire politieagenten die je dossier bekeken alsof je een crimineel bent, kijken of je wel genoeg geld op de bank hebt staan etc. Als er dan uiteindelijk zo’n heel klein lullig groen papiertje uit de printer rolt (die je niet eens mag lamineren), dan ben je echt wel heel erg opgelucht. Bij Carl was het nog even de vraag of hij wel resident mocht worden omdat hij nog geen 90 dagen zelfstandige was …… ehhh?

Met de kleine groene residentiepapiertjes op zak de laatste hordes genomen, de sociale zekerheid. Hierboven gaf ik al aan hoe moeilijk het was om hiervoor een afspraak te maken. Was bij vrijwel alle afspraken Marieke, onze steun en toeverlaat (en makelaar) nog meegeweest, nu moesten we het alleen doen, want zij was verhinderd. Maar we wisten al dat ze op dat kantoor geen Engels zouden spreken. Ook al kunnen ze het wel, deze ambtenaren worden daar niet voor betaald, dus weigeren ze vaak om iets anders te spreken dan Spaans. Dus met wat voorwerk (vertalingen) en vol goede, ietwat zenuwachtige moed daar met alle mappen onder de arm naar toe. Bij de deur werden we al gestopt door een bozig uitziende bewaker. Maar toen we  in het Spaans trachtten uit te leggen waarvoor we kwamen, bleek hij toch erg hulpvaardig. We moesten wederom buiten wachten op onze beurt.

Voorbeeld van de residentiekaart, belangrijk vodje papier

Gelukkig was ook de ambtenaar welwillend, maar het verkrijgen van de sociale zekerheid was bij mij nog een dingetje. Ineens was ik huisvrouw en moest ik bij Carl worden verzekerd. Na veel heen en weer gepraat en gevraag, was het toch voor elkaar en wat waren we blij toen we de ondertekende formulieren meekregen. Nu nog de laatste stap, de SIP-kaart (verzekeringspasje).

Daarvoor moesten we weer naar het gezondheidscentrum in Pinoso. Ook weer van tevoren naar toe geweest om een afspraak te maken en niemand die Engels spreekt (of weigert). Maar ook hier weer in ons oeleboele-Spaans duidelijk kunnen maken wat we wilden. En ook dit konden we afstrepen op onze lijst. Direct ook een telefonische afspraak gemaakt met de huisarts voor mijn medicatie en alles was rond.

Daarvoor moesten we weer naar het gezondheidscentrum in Pinoso. Ook weer van tevoren naar toe geweest om een afspraak te maken en niemand die Engels spreekt (of weigert). Maar ook hier weer in ons oeleboele-Spaans duidelijk kunnen maken wat we wilden. En ook dit konden we afstrepen op onze lijst. Direct ook een telefonische afspraak gemaakt met de huisarts voor mijn medicatie en alles was rond.

Daarna dus de bus en caravan voor de ITV invoerkeuring  en gelukkig zonder enig probleem, mede doordat we het hadden uitbesteed aan een bedrijf, ook die hindernis genomen. Nu rijden we dus rond met Spaanse kentekenplaten. Ik moet er nog erg aan wennen.

Overigens is hier de gezondheidszorg erg goed geregeld. Er is een modern gezondheidscentrum aanwezig in Pinoso. Maar wat ons nog meer verbaasde was de moderne apotheek. Alles is supergoed geautomatiseerd. Na mijn telefonische afspraak met de huisarts heeft zij op mijn SIP-kaart het recept gezet. Ik kon nu met mijn kaartje gewoon naar iedere willekeurige apotheek en hoefde alleen mijn kaart af te geven. De apotheker kon zo direct zien welke medicatie ik nodig had. Prima geregeld en veel minder administratieve handelingen!

´Ziekenfonds´-pasje, heel handig

Nu is alles dus wel zo’n beetje geregeld hier. Wij zijn Spaans inwoner, we gaan dus hier ook belasting betalen en Carl is officieel zelfstandige. 

En nu hoeven we ons daar dus allemaal niet meer druk om te maken….. en kan het grote genieten gewoon verdergaan. Want dat doen we hier volop, genieten van alles wat dit prachtige land te bieden heeft.

8 reacties op “Wennen aan het Spaanse leven”

  1. Nicky Spengler

    Jeetje meneetje wat een gedoe allemaal zeg. Maar fijn dat nu alles geregeld is. Lijkt me een stuk relaxter. En oeleboele-spaans, hahaha.

  2. Reina Cominotto - Roerink

    Gefeliciteerd dat alles is geregeld en in orde genieten zou ik zeggen. Het ziet er al wel gezellig uit zo met dat zitje, alhoewel ik wel een prachtig zwembad mis, dat hoort er toch echt bij.
    In het volgende verslag lezen we vast dat jullie zijn begonnen met het zwembad uit te graven, leuke vrijetijdsbesteding.
    Weer leuk om alle beslommeringen te lezen.

  3. Tjonge wat een rompslomp allemaal, je moet het allemaal maar weten wat er geregeld moet worden
    Fijn dat alles nu voorelkaar is nu weer lekker verder genieten van het Spaanse avontuur

  4. Patricia Houwer

    Lieve Marielle
    Dank voor alle enige berichten over jullie verhuizing. (Wat een heerlijke schrijfstijl heb je trouwens.!) Ik geniet van de verhalen en hoop dat jullie een in ALLE opzichten zorgeloze en vooral ZONNIGE toekomst tegemoet mogen zien.. dat het jullie goed zal blijven gaan en vooral dat jullie eindelijk samen genieten en relaxen in dat mooie Spanje. (Denk vaak aan JULLIE want mis Alvag nog steeds enorm…..!) Maar ja…op mijn leeftijd ….niet verantwoord ander hondje weer te nemen..helaas😥)
    Wens jullie het ALLER aller beste. STAY SAFE! En….kijk uit naar JULLIE updates. Heel veel groeten Patricia Houwer.

    1. Wat leuk om op deze manier van jou te horen Patries! Hopelijk gaat het je goed in deze bizarre tijden en ben je gezond. We wensen je alle goeds, en we houden contact!

  5. OMG, wát een engelen geduld moeten jullie hebben. Zò jammer dat zij niet Engels willen praten. Erg leuk om dit lezend te mogen meebeleven. Ik kijk uit naar een volgend blog. Succes met genieten ☺️

  6. Jullie hebben dat fantastisch gedaan.
    Hier en daar wat hulp maar ook veel alleen geregeld.
    Leuk dat het begint als makelaar en verder gaat in vriendschap

  7. Ik heb zeer genoten van jullie verhaal, dat veel op de Franse situatie lijkt. Maar na deze zuidelijke doop begint nu het leven als Spanjaarden: veel zon, sangria en levensvreugde!
    Marisa

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *